بعد از اینکه هفته نامه گل آقا تعطیل شد ، تحریریه هفته نامه که در بالاترین طبقه ساختمان قرار داشت تبدیل شد به بخش هنری .
این بخش هنری از همان ابتدای کار فقط و فقط یک کار مند داشت و آن هم همین تورج خسروی خودمان بود ، با آن خنده های دوست داشتنی و خوش صدایش ، که تنهای می نشست توی آن سالن درندشت و خالی و کار خودش را میکرد .....
یک سلام گرم من باب ادب خدمت آن بنده تنهای رب
خدمت آن رهروی راه خدا آن رفیق گشته از یاران جدا
آن که در کل فارق از این خاک بود ساکن نزدیکی افلاک بود !
صاحب قلب رئوف و پر ز راز صاحب بی سبلت ریش دراز !
آنکه نقاشان چین از دست او گشته اند از بیخ و بن بی آبرو
می زند گاهی به زیر خنده ای خنده پر قدرت و توفنده ای
آنچنان که عرش آن پروردگار از پس موجش شود آوار و زار
بعد از آن هم جبرئیل و مبرئیل می شوند آواره چون یک عده ایل !
* * *
الغرض این قصه ها را ساختیم چون که نرد عشق او را باختیم
داده بودیمش یکی قول ردیف تا که یک کاری شود بالکل ردیف
آن ردیف اش که ردیف است اینچنین بیت قبلی را برو از نو ببین!
روی آن کارت کنم انواع کار می کنم آن را در این مصراع کار !
این هم از کار شما ای خسروی مصرع دوم : برای خسروی
خسروی هم شد ردیف و والسلام شعر ما هم می شود اینجا تمام !
زهلم الشعرا !